20 Mart 2012 Salı

İnsanlar 2

          Öykü, bir yandan kahvaltısını ederken; bir yandan da televizyondaki magazin programlarına bakıyordu. Her kadın gibi o da, soranlara ''Eğlencesine bakıyorum.'' dese de, içten içe; kim, kiminle, nerede yakalanmış; hangi ünlünün evi nasılmış, çılgınlar gibi merak ediyordu.
          Televizyonu tüplüydü, eski modeldi. Ailesinden ayrı eve, hatta ayrı kente taşınırken; ailesiyle geçirdiği günlerle dolu bir kutu misali; yanında getirmişti.
          ''İstanbul'a gücüm yetmez, Ankara'da bir iş bulup belki sonra geçerim.'' demişti teyzesine. Bu fikrini ailesiyle paylaşmadan önce, teyzesine anlatmıştı. Teyzesi Vidan Hanım, Öykü'nün hem dostu hem saygıdeğer büyüğüydü. Annesiyle bile paylaşamadığı şeyleri, onunla paylaşırdı. Bir derdi olursa beraber çözüm arayıp, en kritik kararları beraber alırlardı.
           Amasra'dan taşınma fikrini de, herkesten önce teyzesine açmıştı. Yazar olup, yükselip, Türkiye'nin en ünlü dergilerinden birinde editör olmayı planlıyordu. Bu, şatafatlı hayali, Amasra'nın güzel yazını ve soğuk kışını biraz gölgelemişti. Bir iş bulamayıp, otuzlarına yaklaşmaya başlayınca; bir de büyük şehre taşınmayı denemek istemişti.
           Teyzesi başta biraz yadırgamış, sonra anlamıştı Öykü'yü. Hak da vermişti.
           Öykü, üç sene öncesine kısa bir dönüş yaptıktan sonra, kahvaltısını bitirdiğini fark etti. Tavayı ve ekmeği mutfağa taşıdı. Çayı buz gibi olmuştu. Yenisini doldurdu.
            Çayını doldururken yine ev telefonu çaldı.
                                                              ***
             Oğuz birkaç saattir çizimin başındaydı ama hala ilerleme kaydedemiyordu. Aslında Ali biraz çenesini kapatsa ve Oğuz'a takılmayı kesse; bir şeyler yapacaktı ama olmuyordu işte. Belki de suçu, içinden Ali'ye atsa da, kendinde buluyordu. Bazen yaptığı işten çok sıkılıyor, yanlış bölüm okuduğunu düşünüyordu.
             Ali, ayaklarını salondaki sandalyeye uzatmış; elinde kahveyle, Oğuz'a geçen tanıştığı kızı anlatıyordu.
             ''Ya, aslında sıradan biri ama kızda bir şey var abi. Çözemedim...''
              Oğuz : ''Ali, abi sen çok orijinalsin ya. Kız sıradan, sen orijinalsin.''
              Ali : ''Niye öyle dedin şimdi? Kendi çapımda farklı biriyim yani.''
              Oğuz : ''Evet, ama sadece kendi minik çapında Aliş''
              Ali : ''Sus lan! Senin göbek çapın çok orijinal. Dünyanın yarı çapı.''
              Oğuz : ''He Ali, he.''
              Bu orta okul atışmalarından hiç vazgeçmiyorlardı. Derken;
               Oğuz : ''Yarın Nermin Abla geliyor bak Biraz toparla odanı.''
              Ali : ''Anlamıyorum abi! Kadın onun için gelmiyor mu zaten?''
              Oğuz : ''Donunu da mı toplayacak lan!''
              Ali : ''Tamam tamam. Pizza yer miyiz?''
              Oğuz : '' Şahane olur.''
              Ali, yerinden nihayet kalktı. Önce pencereden dışarıya şöyle bir baktı. Hava güneşliydi.Sonra cep telefonunu bulmaya, odasına gitti. Kapısını açık bıraktı. Oğuz arkasına bakınca, Ali'nin yatağında kimsenin olmadığını gördü ve ''Vay, yalnız gelmişsin gece?'' dedi.
              Ali, bir yandan telefonunu ararken bir yandan laf yetiştirdi : ''Bu sefer ağırdan alıyorum.''
              Oğuz ''Ha s..tir ordan.'' diye mırıldandı.
              Ali : ''Efendim abi?''
              Oğuz : ''Yok bir şey, söyle pizzaları hadi.''
                                                                     ***
              Emel odasında ders çalışmaya gayret ediyordu. Ama içinden gelimiyordu bile. Onu kamçılayan tek şey, bir daha bu dersten kalmak istememesiydi. Kendini zorluyordu.
              Hiç keyfi yoktu. Ama çalışması gerekiyordu.
              Çalışmaya biraz daha zorladı kendini. Ama olmuyordu.
                                               

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder